Herboren

Ik was bang dat ik je niet zou herkennen.
Dat je groter was geworden, hoewel je de laatste keer dat ik je zag ook al lang volwassen was.
Ik wachtte tot je kwam.
In mijn onderbuik trok een kleine knoop steeds strakker samen.
Even overwoog ik weg te gaan.

Mijn angst bleek ongegrond.
Ik herkende je direct.
In een fractie van een seconde stonden we bij elkaar.
Alsof het altijd zo geweest was.
Alsof we elkaar geen moment kwijt geweest waren.

De kleine knoop verdween.
Er kwamen zichtbare emoties.
Ik ontdekte nieuwe rimpels in je gezicht.
Je bent inderdaad groter geworden.
Je bent geen spat veranderd.