Kop van Zuid

Geboren op een eiland waait het mij niet snel te hard.

Maar van strand moet ik niets hebben.
Pleurt op met je sentimentele gezandstraal.

Ik wil wind die snijdt, die de tranen uit je ogen blaast. Ook (of juist) als je dacht niet te kunnen voelen.
Ik wil water dat kolkt, dat je weet: ‘Als ik hier nu in val moet ik zwémmen…’
Voor mij geen pensionado’s in appartementen met uitzicht op zee.
Nee, links waar ooit de hoertjes waren, rechts een museum dat keer op keer toch maar niet failliet gaat.

Ergens waar het altijd waait. Waar je je gedwongen klein voelt door de elementen.
Waar je kunt verdwijnen in de storm en tegelijkertijd aan alles voelt dat je niet zomaar bent om te waaien.
Een plek waar duizenden opnieuw begonnen.
Of durfden terugkeren van een mislukt avontuur.

Met op de kop de echte held.
Tussen steeds hogere beschutting.
Vol van verhalen, trotse groene torens en alle soorten warmte voor ieder die is uitgewaaid.