Een monoloog van en over Lucas.
Lucas is 12, houd van buitenspelen, spinnen, kevertjes en lego. Hij houd er niet van om naar school te gaan en hij vind ruzie vreselijk.
Lucas zit onder de tafel met zijn lego en poes Siep. Mama zit aan de tafel. Lucas bouwt een kasteel.
Mooi he Siep? Kijk, hier mogen de kevers wonen en daar de spin. En daar, in die grote kamer, daar woon ik. Jij mag er ook bij hoor! En mama en papa, maar niet die van school. Die mogen niet. Die doen alleen maar stom. Die zeggen dat lego stom is en dat je niet met pissebedden kunt praten. Maar dat kan wel hoor Siep! Echt! Ze zeggen ook dat ik raar ben, dat ik ziek ben omdat ik autisme ben. Weetje, ik had Tim die naast me zit verteld van mijn geheim. Van juf. Ik had tegen Tim gezegd dat hij dat niet tegen iemand mocht zeggen. Tim heeft het toch gedaan. Hij heeft dat tegen iedereen gezegd. En toen, toen zeiden ze dat juf toch niet verliefd op mij werd omdat ik autisme ben. En toen werd ik boos en toen heb ik Tim geschopt. Toen moest ik naar juf. Maar ik kon niks zeggen want het is geheim.
Niet tegen mama zeggen hoor Siep. Dan wordt ze verdrietig. Mama zegt dat het niet erg is dat ik autisme ben. Mama zegt dat iedereen anders is en dat dat niet geeft. Dat zegt juf ook. Juf is lief. Juf mag ook in het kasteel wonen.
