Druppels vol niks

Ik kijk naar mijn dakraam en zie dat het droog is.
Alle druppels van even terug zijn weg.

Mijn moeder zou het zonde vinden als ze wist dat ik nu binnen zat.
Mijn vader zou zeggen dat de hond er nog uit moet.
Mijn zusje zou waarschijnlijk niks zeggen, afhankelijk van haar bui.

Ik zou zeggen dat ik het niet wist.
Ik weet het ook niet.
Misschien heb ik al genoeg genikst en is deze dag de laatste.

Naar buiten moet ik.
Lopen met de hond.
Hopen dat mijn hoofd leeg kan.
Leeg.
Helemaal niks.
Of in elk geval niet dat wat er nu in zit.

Ik kijk naar mijn dakraam en zie nieuwe druppels.
Het geeft niet.
Dan maar nat en leeg.

(foto: Marieke Odekerken, www.mariekeodekerken.nl )

Ietsje meer

Mag het ietsje meer zijn?
Dat vroeg hij, hij vroeg gewoon, doodleuk, of het ietsje meer mocht zijn.
Nee! Natuurlijk mag het niet ietsje meer zijn.
Ik heb zo'n gruwelijke hekel aan díe vraag.
Daar is het allemaal mee begonnen, toen ze dat vroegen. Maar toen schamper, sarcastisch, pijnlijk...
Ik besloot dat het nooit meer ietsje meer werd, dat het ietsje minder moest. Of ietsje, gewoon heel veel minder. Zo kan het niet langer, ik ben lelijk, lelijk en veel te dik. Ik stop er mee, ik doe het niet meer. Nooit meer ietsje meer.
Nou, dat hou je dan zo'n drie jaar vol, dan komt het ziekenhuis en dan de therapie. En dan, als je denkt dat je er weer bovenop bent, is ie daar, die vraag.
Mag het ietsje meer zijn?
Nee! Verdomme, nee!
Ik keek de man aan, kwaad, boos, verdrietig, kapot en opeens heel erg moe.
Ik liet mijn schouders zakken, draaide me om en ben de winkel uitgelopen zonder iets te zeggen.
Ik wil nooit, nooit meer ietsje meer zijn.