Herboren

Ik was bang dat ik je niet zou herkennen.
Dat je groter was geworden, hoewel je de laatste keer dat ik je zag ook al lang volwassen was.
Ik wachtte tot je kwam.
In mijn onderbuik trok een kleine knoop steeds strakker samen.
Even overwoog ik weg te gaan.

Mijn angst bleek ongegrond.
Ik herkende je direct.
In een fractie van een seconde stonden we bij elkaar.
Alsof het altijd zo geweest was.
Alsof we elkaar geen moment kwijt geweest waren.

De kleine knoop verdween.
Er kwamen zichtbare emoties.
Ik ontdekte nieuwe rimpels in je gezicht.
Je bent inderdaad groter geworden.
Je bent geen spat veranderd. 

De geur van vroeger

Of we nu willen of niet.
We zagen de geleerde plaatjes terug in de herinnering.
Banaan, zweet, muskus, kruidnagel, rozen en een variant op de aan gas toegevoegde sulfideachtige stof.
Of we nu willen of niet.
Kampvuur, vers gemaaid gras en popcorn.
Bent u er nog?
Dat de leeuw groot was, de olifant poepte en dat zijn ijsje lekker was.
Vooral het zweet riep veel controverse op.
Een van de krachtigste jeugdgeuren.
Of we nu willen of niet.
Een zeepaardvormig stukje brein.
Met zijn in thee gedoopte cakeje.
Ontdekten eerst kunstenaars en later ook wetenschappers.
De geleerde plaatjes terug in de herinnering.
Durfden ze er niet mee te verklaren.

(Gemaakt met zinnen uit het artikel De geur van vroeger , Volkskrant, Sir Edmund, 30-01-2016)