Eerste sigaret

We lopen van T. naar mij. Hij had gevraagd of ik nog eten had. Natuurlijk. 'Zullen we zo?' vraagt hij en wijst langs het speeltuintje. Ik heb het koud maar wil nog niet naar binnen. T. haalt een pakje sigaretten uit zijn zak. 'Ik heb klik. Wil jij klikken?' We stoppen onder de lantaarnpaal. Hij steekt de sigaret aan. 'Daar moet je drukken. Op dat rondje' Ik knijp in het filter. T. neemt een trekje. 'Mag ik ook?' vraag ik. Hij lacht en geeft me de sigaret. Ik neem een trekje en denk aan hoe E. rookt. Zo mooi. Haar lange vingers. Mijn eigen vingers zijn koud.
Ik heb één keer eerder een sigaret vast gehad, in de tweede klas. Hij was van meisje dat Kiora heette. Ze rookte stiekem, toen ze haar oudere zus het schoolplein op zag komen vroeg ze of ik haar sigaret wilde vasthouden en dat deed ik. Ik had nog nooit bewust gekeken naar hoe mensen roken en hield de sigaret onwennig tussen mijn vingers. Mijn arm liet ik slap langs mijn lijf hangen. Ik herinner me dat ik bang was dat ik een gaatje in de rok van mijn jurk zou branden.

Jaren later kwam ik bij E. in de klas. We brachten vele pauzes buiten door. Zij wilde nicotine, ik frisse lucht. Toen ik haar voor het eerst zag roken wist ik dat ik mijn voornemen om nooit een sigaret op te steken niet zou waarmaken. Zij maakte dat ik het niet langer smerig vond. Eerder sensueel. Zij rookte zoals de vrouwen uit een wereld van zwart-witte kunstfoto’s.
Hoewel ik haar sinds ik van school ben niet meer gezien heb is het niet meer dan logisch dat ik nu aan haar denk. Roken is in mijn hoofd zo met haar verbonden dat het moment dat mijn lippen het filter raken bijna gelijk staat aan een kus.

‘En?’ vraagt T. Ik blaas uit, voorzichtig, alsof de rook warm zou zijn. ‘Hoe vind je het?’ Ik lach. ‘Leuk’ zeg ik. ‘En lekker, mint.’
We lopen verder naar mijn huis. Ik zou willen huppelen maar doe het niet. Op de trap naar de voordeur staan we stil. ‘Zullen we er nog een doen?’ vraag ik. T. kijkt naar de lantaarnpaal waar we net onder stonden, nog geen achthonderd meter bij ons vandaan. Hij lacht. ‘Ik wist wel dat jij klik leuk zou vinden.’