Marlieke

Verhuizen.

2011-10-26T19:30:00.003+02:00

We gaan verhuizen!
En wel naar www.marliekebender.wordpress.com
Dit omdat ik daar net wat meer verschillende dingen kan laten zien.

Jullie zijn er van harte welkom!
Met liefde,

Lotte

2011-10-01T15:14:00.002+02:00

Nog doen:
- Jurkje strijken
- Haren invlechten
- Gezichtje opmaken
- Bloemen regelen
- Koffie en cake bestellen
- Eigen zwarte schoenen ophalen bij de schoenmaker
- Speech afschrijven
- Beer erbij stoppen
- Kussen
- Huilen
- Gedag zeggen

Eenzame Dode

2011-09-02T00:07:00.002+02:00

Misschien heb je je afgevraagd of 200 genoeg was
Of je voor dat geld iemand kunt cremeren
Niet een laatste keer vereren
Verbranden zou volstaan

Misschien dacht je aan een kamermeisje
Morgenochtend met ontbijt
Een harde gil, ogen wijd
Je hebt een bordje opgehangen

Vrouw en zoon, die zijn gebeld
Spuit voor de laatste keer getest
Niets dat je nu nog rest
Dan de zoete smaak van de controle

Nachtje stad

2011-06-18T22:59:00.005+02:00

Ik word wakker in een bed dat niet van mij is.
Zachtjes sta ik op.
Langs mijn blote enkels kroelt een kat die ik niet ken.
Ik aai over zijn kop maar zeg niks.
Op mijn tenen loop ik naar de douche.
Mijn haren doe ik voor het eerst sinds tijden weer in een knot.
Voorzichtig draai ik de kraan open.
Na afloop droog ik mij af met een handdoek die voor mij is klaargelegd.
Ik kijk in de spiegel en glimlach.
Een knot staat eigenlijk best goed.
Langzaam loop ik terug naar de kamer met het bed.
De kat is op het kussen gaan liggen.
Ik pak mijn spullen en ga naar beneden.
Op tafel leg ik een briefje.
'Bedankt voor vannacht, tot snel.'

(Foto: Marieke Odekerken www.mariekeodekerken.nl )

Wolk

2011-06-10T15:42:00.009+02:00

Er zijn momenten waarop ik wens dat er geen hemel is.
Momenten waarop ik hoop dat je even niet ziet wat er hier gebeurt.
Hoe moet je kijken, zien hoe ik val, als je niet kan troosten met een kus en een ijsje?
Hoe moet je zeggen dat ik een foute beslissing neem, als ik je niet kan horen?
Hoe geef je me een duwtje in de rug, zoals je deed toen je me leerde schommelen, als ik je hand niet kan voelen?
En wat moet je denken als je ziet hoe ik, met uitgelopen mascara en een rood hoofd van het fietsen door de regen, mezelf belachelijk maak op een belangrijke afspraak?
En wat moet je er van vinden, als ik mijn mond hou terwijl ik eigenlijk zou moeten protesteren?
Zou je me nog herkennen als je nu mijn kamer in zou stappen?
Het meisje dat je leerde schommelen is er niet meer.
Van alle knuffels is alleen Beer gebleven.
De laatste keer dat ik schilderde is maanden geleden.
Toch hoop ik dat je kijkt.
Dat je het ziet.
Als ik een nieuwe studie begin.
Naar Bolivia ga.
Vrienden maak.
Schrijf.
Lees.
Ik hoop dat je goed uitzicht hebt.
Ik wens alleen dat er af en toe een wolk voor de jouwe zit.

Herdenken

2011-05-04T23:18:00.003+02:00

Als je nu dood zou gaan,
Aan ziekte,
Of aan oud.
Dan zou ik zorgen dat ik er zou staan.
Een slok water zou nemen, zou slikken, en praten over wie je was.
Ik zou een kaarsje voor je branden,
En een sieraad van je dragen.
Ik zou een foto op een plankje in mijn kamer zetten.
Ik zou vertellen: 'Dat was jij'
En af en toe, op een momentje van gebroken, zou ik tranen om je laten.
Ik zou niet naar een begraafplaats gaan.
Of een urn in mijn huis zetten.
Ik zou af en toe het sieraad omklemmen en je naam fluisteren.
Ik zou aan je kunnen denken,
Waar ik wil, wanneer ik wil, wat ik wil.

Als je nu dood zou gaan,
Omdat iemand je kwam halen,
En je zou meenemen, naar een plek, ik weet niet waar.
Dan zou ik niet weten waar ik zou moeten staan.
Ik zou vele slokken water nemen, slikken, en misschien kunnen fluisteren over wie je was.
Ik zou een kaars branden en dat stiekem voor jou doen.
Onder mijn kleding zou ik een sieraad van je dragen, als er sieraden gebleven zijn.
Als ik een foto van je zou vinden zou ik die verstoppen.
Ik zou denken: 'Dat was jij'
En als ik het dan kan, dan zou ik tranen om je laten.
Ik zou niet naar een begraafplaats kunnen gaan.
Of een urn in mijn huis kunnen zetten.
Ik zou af en toe stiekem het sieraad omklemmen en jouw naam denken.
Ik zou aan je kunnen denken,
Waar ik mag, wanneer ik mag, wat ik mag.

Bescherming

2010-12-20T15:17:00.004+01:00

Als het aan mij lag

Als ik het voor het zeggen had

Dan maakte ik voor jou een kamer

Een mooie grote kamer

Waar je alles had

Een fijn bed

Spelletjes
Een schildersezel

Nieuwe doeken

Nieuwe verf

Een groot raam

Met uitzicht op een prachtige tuin

Huisdieren

Die zowel binnen als buiten zijn

Lekker eten

Die gele kiwi's

Die jij zo lekker vind

Die ik niet lust

In stukjes

Gesneden en geschild
Zodat je geen saphanden zult krijgen

Een kraan met limonade

En een kraan met chocolademelk

Prachtige muziek

Zachte knuffels

En elke dag een wens voor dat wat je nog wil

En elke avond zou ik langskomen

Vertellen van de dag

Zingen tot je slaapt

En elke zaterdag zou ik de wereld meenemen

In geselecteerde stukjes mee naar binnen

Dat wat goed is

Een computer kreeg je niet

Of eentje zonder internet

Een televisie mag je wel

Maar zonder journaal

Je zal even moeten wennen

Je zal even boos zijn

Dat geeft niet

Dat mag

(Foto: Marieke Odekerken www.mariekeodekerken.nl)

Koud

2010-11-21T21:37:00.005+01:00

Ik draai de kraan van de douche open. De thermostaat heb ik ingesteld op dertig graden maar mijn voeten zijn zo koud dat het toch brandt. Ik kijk naar mijn tenen en zie hoe ze langzaam rood worden. Ik denk aan hoe ik je vanmiddag voor het eerst sinds lange tijd weer sprak. Je vroeg wat ik tegenwoordig deed en ik vertelde over mijn werk. Het was even stil, je keek me aan. 'Je werkt met eten.' zei je. Ik glimlachte. Je glimlachte terug, zonder kracht. Ik schrok van je gebrek aan strijdlust maar deed mijn best om dat niet te laten merken. Je streek je haar achter je oor en ik zag een scheur in de nagel van je linker wijsvinger.

Ik voel het water op mijn rug spatten en denk aan wat er over is gebleven. In mijn hoofd maak ik een lijstje. Altijd willen weten wat er in zit, altijd kleine beetjes, altijd buikpijn, nooit in cijfers willen denken maar dat eigenlijk toch doen, nooit echt kijken, broze nagels, altijd koude handen, altijd koude voeten.

Je keek me aan. 'Gaat het ooit over?' Ik staarde naar mijn handen, onder het randje van mijn rechter duimnagel zat wat zwarte troep. Met een schuifspeldje haalde ik het weg. 'Nee' zei ik terwijl ik het speldje terug in mijn jaszak stopte. Ik durfde je niet goed aan te kijken. Je zuchtte. 'Ik zou zo graag willen dat ik je iets anders kon zeggen' zei ik. Je pakte mijn handen. Je vingers waren nog kouder dan de mijne. 'Het geeft niet' fluisterde je. Ik keek je aan en kneep zachtjes in je handen. In mijn broekzak voelde ik mijn telefoon trillen, ik wist dat ik naar huis moest. Ik liet je handen los en streek een pluk haar uit je gezicht. 'Ik zie je snel' beloofde ik. Je kuste me. Je lippen voelden koud op mijn toch al koude wang.

Ik draai de kraan dicht en stap uit de douche. Met nog druipende haren kijk ik richting de spiegel. Hij is beslagen.

(Foto: Marieke Odekerken www.mariekeodekerken.nl )

Dakloos

2010-10-24T22:30:00.004+02:00

Ik loop over de dijk met de hond en denk aan hoe we hier hele zomervakanties lang elke avond over het hete asfalt fietsten. Met nog natte haren van het zwemmen in de oude maas. Een bikini of een badpak, je handdoek om je heupen geslagen, je slippers achterop en met blote voeten op de trappers. De ondergaande zon in je rug. Als het een beetje waaide kwam er al wat kippenvel op je blote armen.

Of in de winter. Het was belangrijk dat je boven aan de trap naar rechts ging met je dan nog kleine sneeuwbal. Als je naar links ging moest je langer lopen en het laatste stuk, als de sneeuwbal op zijn zwaarst was, door een grindpad. Rechts kwam je, als je sneeuwbal nog net niet zo groot was dat je hem zelf niet meer kon duwen, uit bij een helling naar beneden. Je moest dan flink duwen zodat de bal vanzelf naar beneden rolde. Onder aan de dijk kwam je vanzelf anderen tegen en samen duwde je de sneeuwbal terug naar huis.

Ik denk aan hoe we in de lente naar de grote speeltuin renden en daar onze jassen over de picknicktafel gooiden omdat we ze van mama niet thuis mochten laten maar ze wel uit wilden.

Aan hoe we in de zomervakantie met drie straten 'Bussietrap' speelden. Verstoppertje met een bal. Aan hoe we riepen 'Verder van de buut af anders ben je hem nog een keer!' en aan hoe we, als iemand de bal weer had weten weg te schoppen, even juichten en ons daarna snel opnieuw gingen verstoppen.

Aan hoe ik elke dag na 'tussen de middag' samen met een vriendinnetje naar school liep. Het eerste stuk kletsen en slenteren en het laatste stuk sprinten, gillend dat we te laat zouden komen en dan echt moesten nablijven, om uiteindelijk met rode wangen en buiten adem snel achter onze tafeltjes te gaan zitten.

Aan hoe we hutten bouwden met de blauwe plastic sla kratten in de kassen van de vader van een van mijn klasgenootjes.

Aan hoe een ander klasgenootje de eerste was met een trampoline in de achtertuin en we maanden achter elkaar met de hele klas bij haar gingen spelen.

Ik denk aan toen ik naar de brugklas ging en vanaf toen elke dag over de lange dijkjes naar school moest fietsen. Aan hoe ik toen vaak wilde dat we een dorp verderop zouden wonen, bij de school. Aan dat er op zondag geen bussen over het dorp rijden en ik dan dus de andere kant op over de dijk naar het busstation moet fietsen. Aan de geur van het pas gegierde land. Aan de muggen boven de sloot achter het huis.

Aan het gevoel te stads te zijn voor het leven in dit dorp. Aan het idee van doordeweeks in Utrecht wonen en in het weekend af en toe terug naar de akkers en de slootjes.

Donderdag is de makelaar geweest. Mijn ouders gaan verhuizen. Ik ga deze zomer op kamers. Verhuis maar half mee. Voel me nu een beetje dakloos.

(Foto: Marieke Odekerken www.mariekeodekerken.nl )

Zien

2010-09-17T23:29:00.006+02:00

Het gekke is, dat ik bij jou niet iets wil doen. Ik ben al meer dan tevreden met observeren. Ik voel al een warme blijdschap als ik mag zien hoe je een pluk haar achter je oren strijkt, een mouwtje van je shirt terugvouwt. Volgens mij ben jij de eerste bij wie ik op zo'n moment niet wil dat ik degene ben die die pluk haar achter je oor stopt, puur om je even aan te kunnen raken.

Ik kijk liever naar hoe je kijkt naar de dingen om je heen, naar hoe je je beweegt, naar hoe je jij bent. Ik kijk graag naar de manier waarop je rookt, wist je dat? Ik ken maar weinig mensen die mooi kunnen roken, maar jij bent er één van. Ik vind het fijn om te zien hoe je kettinkje beweegt als je je haren opnieuw vastmaakt. Ik hou van de manier waarop je zit. Eigenlijk hang je meer dan dat je zit. Je hangt onderuit, half op je onderrug. Je armen leunen steunend op de armleuningen van je stoel. Je benen sla je bij je enkels over elkaar. Soms sla je ze bij je knieën over elkaar in plaats van bij je enkels maar uiteindelijk zak je altijd onderuit en kies je voor je enkels. Waarschijnlijk krijg je van het bij je knieën over elkaar slaan, net als ik, last van slapende benen.

Ik vind het leuk om te zien hoe jij met één blik alles kan zeggen en zo de stilte kan behouden. Ik vind het net zo leuk of misschien wel nog leuker om te zien hoe je met één blik de stilte kan veroorzaken. Ik glimlach als ik zie hoe jij je sjaal om slaat. Ik voel een soort geluk als ik zie hoe je, net als ik, je handen samenvouwt en een beetje fronst als je met iemand in gesprek bent. Ik vind het fijn om naar je te kijken. En ik hoef je niet vast te houden. Ik hoef jouw hand niet in de mijne. Ik hoef je haren niet achter je oren te strijken. Ik hoef geen arm om je heen te slaan als je naast me staan, hoef mijn hand niet in je zij te leggen. Ik hoef mijn hand niet op jouw been te laten rusten. Ik hoef niets te doen. Het hoeft niet. Maar als je het wilt. Dan doe ik het graag.

(Foto: Marieke Odekerken www.mariekeodekerken.nl )

Leeg

2010-08-01T21:46:00.005+02:00

We hebben het raampje open gezet voor de kabel.
Nu hebben we een tweeëndertig jaar oude caravan met internet.
Een mug prikt in mijn linkerbeen.
Aan mijn rechterkant voeren mijn moeder en zusje de drie jonge katten.
Bij mijn voeten ligt de hond.
Tegenover mij zit mijn vader met een boek.
Ik moet zachtjes typen om te voorkomen dat mijn thee over het randje van het kopje komt.
Via mijn laptop speelt zachtjes wat muziek.
De katten mauwen er doorheen.
Mijn moeder vraagt waar het koffiezetapparaat staat.
Mijn zusje antwoord.
De hond blaft tegen een vliegtuig.
De caravan is klein.
Vanavond slaap ik in een tent.
Dinsdag ga ik weer naar huis.

Thuis

2010-08-01T21:39:00.003+02:00

Rond negen uur ga ik naar beneden.
Het voederen der dieren.
Eerst de vogel.
Dan de vis.
Tenslotte de cavia's.
Ik doe de gordijnen open en ga weer terug naar boven.
Ik hoef niet te wachten tot de badkamer vrij is.
Als ik zou willen zou ik kunnen douchen met de deur open.
Als ik later naar beneden ga ontbijt ik niet.
Ik zet een bak aardbeien naast mijn laptop en doe de achterdeur open.
Frisse lucht, een kop thee en de Volkskrant in de achtertuin.
Dan achter de laptop aan het werk.
Af en toe antwoord ik het fluiten van de vogel.
Verder draai ik mijn muziek.
Rond een uur of drie fiets ik naar de supermarkt.
Ik doe een poging tot het kopen van een eenpersoonsmaaltijd maar slaag niet.
's Avonds kook ik half voor de vriezer, half voor mezelf.
Met een bord op schoot kijk ik het journaal.
Niemand zegt dat ik te laat ben.
Niemand zegt dat het te weinig of te langzaam is.
Niemand zeurt en ik eet mijn bord leeg.
Ik kijk wat ik wil zien.
Tussen twee programma's in bak ik nog wat appeltjes.
Na middernacht verplaats ik mezelf en mijn laptop naar mijn bed.
Als ik wil werk ik door tot diep in de nacht.
Niemand zegt dat ik moet slapen.
Niemand zegt dat mijn muziek zachter moet.
Ik schrijf stukjes waar ik tevreden over ben.
Ik slaap goed en eet gezond.
Ik ben alleen.

Vredig

2010-06-25T23:17:00.004+02:00

Je zit naast me in de trein.
Buiten is het donker.
Jouw schouder leunt tegen die van mij.
We zijn stil.
Onderweg naar het station is veel gezegd.
Het gesprek is te zwaar voor de coupé.
Ik hoor je ademhalen.
Rustig.
Moe.
Je ogen zijn dicht, je hand rust op je bovenbeen.
Op Utrecht Centraal zeggen we elkaar gedag.
Jij moet een stukje naar het noorden, ik een stukje naar het zuiden.
'Pas goed op jezelf' zeg je zachtjes.
Ik knik.
'Jij ook'

Kibbeling

2010-05-19T17:40:00.002+02:00

'Zeg het maar.'
Ik kijk naar de kraam met vis. Ik ben laat, er is niet veel meer.
'De gerookte makreel met pepertjes alstublieft, doe ze allebei maar.'
De visboer fronst, hij herhaalt mijn bestelling.
'Ja' zeg ik 'En...'
'Een pond kibbeling met saus.'
Ik knik.
'Die ken ik nog van toen ze zo groot was.' zegt hij tegen de vrouw die naast me staat.
Hij heeft zijn hand ongeveer een meter boven de grond.
'Met blonde staartjes en rode laarsjes.'
Ik glimlach. De vrouw naast mij kijkt me aan.
'Van die rode regenlaarsjes, en altijd een pond kibbeling met saus.' zegt de visboer.
'Toen stopte je ook nog bij ons voor de deur.' antwoord ik.
Hij knikt. 'Mooie tijden.'
Ik betaal en pak de tasjes met vis aan.
'Lust je nog een stukje kibbeling voor onderweg?'
Ik glimlach en knik.

Regen

2010-05-04T19:02:00.005+02:00

Het is mei maar het regent.
Ik zit naast een raam dat niet goed sluit.
Mijn vingers zijn zo koud dat ik nauwelijks kan typen.
Jouw handen zijn altijd warm.
Ik zou willen dat je nu binnenkwam.
Dat ik je natte haren uit je gezicht kon vegen.
Theewater voor je kon opzetten.
Met mijn vingertoppen zou ik de uitgelopen mascara onder je ogen vandaan halen.
Jij zou op de bank kruipen.
Je knieën optrekken.
Het regent zo hard dat zelfs je sokken nat zouden zijn.
Ik zou naast je komen zitten.
We zouden tegen elkaar aankruipen en allebei weer warm worden.
Jij eerder dan ik, ik krijg het niet snel warm.
Ik zou je thee inschenken, jij zou koekjes pakken.
Je wangen zouden rood worden.
Jij vindt dat vreselijk, die rode wangen.
Ik vind het lief.
Ik zou van je houden.
Met je natte haren.
Je ogen zonder make-up.
Je vingers om je theeglas.
Ik zal van je houden.

(Foto: Marieke Odekerken, www.mariekeodekerken.nl )

Beer

2010-04-11T23:07:00.003+02:00

Hoi
Vandaag kom ik hem brengen
Sorry dat dat zo lang heeft moeten wachten
Ik had moed nodig denk ik
Hij heeft nog geen naam
Je kan hem ook gewoon beer noemen
Ik heb hem gekocht in een kleine speelgoedwinkel in Brugge
Ik wilde niet zomaar een pluche beer uit de Bart Smit voor je meenemen
'Is het een cadeautje?' vroeg de vrouw in de winkel
Ik knikte
'Voor mijn zusje' zei ik
'Maar u hoeft hem niet in te pakken'
De rest van de vakantie zat hij boven in mijn tas
Toen ik terug ging naar het station stak zijn hoofdje er iets bovenuit
Zal vast een grappig gezicht geweest zijn
Ik heb er overgedacht om hem in je kamertje te zetten
Tussen je andere knuffels
Op je bed
Maar ik denk dat je hem hier leuker vind
Omdat hij dan dichterbij is
Als het herfst wordt en het gaat regenen zal ik een huisje voor hem maken
Zodat hij niet nat wordt
Ik kan hem natuurlijk ook mee naar huis nemen
Maar
Hij is denk ik liever hier

(Foto: Marieke Odekerken, www.mariekeodekerken.nl )

Dagje lesgeven

2010-04-01T18:32:00.003+02:00

Ik ben al in de klas als de kinderen binnenkomen.

'Gedichten maken kan ik niet hoor, da's hartstikke moeilijk!' zegt Jasper.

Ik glimlach en begin met mijn les.

Even later zit iedereen te werken.

Jasper kiest ervoor om eerst een klasgenootje te helpen voor hij zelf begint.

Als zijn hulp niet meer nodig is begint hij aan zijn eigen gedicht.

Hij zit geconcentreerd en ingespannen te werken.

Het puntje van zijn tong komt een stukje uit zijn mond.

Als hij klaar is vraagt hij of ik zijn tekst wil lezen.

Ik lees.

elke dag zit

ik in de

auto

Naar en trug

van school

gister lag er

een schaap

in het gras

ik zag dat zij

aan het bevallen

was.

'Wauw, er zit zelfs rijm in, heb je dat gezien?' vraag ik.

'Nee, waar dan?' antwoord hij.

Ik laat het zien.

Hij begint te stralen.

'Toch wel leuk he?' zeg ik.

'Ja!' zegt hij.

Hij schrijft met een grote glimlach zijn naam boven het gedicht.

Lente droom

2010-03-20T21:05:00.003+01:00

Ik loop met de hond over de dijk.

Lachend schop ik tegen de tennisbal.

De lentezon is eindelijk gekomen.

Dapper verwarmt ze mijn blote armen.

Eigenlijk is het nog wat koud, maar ik ren met de hond mee dus het geeft niet.

Ik denk aan hoe het zou zijn als jij hier was.

Aan hoe we zouden praten terwijl ik af en toe een schop tegen de bal zou geven.

Aan hoe je je zou verwonderen over de rust en de landelijkheid.

Aan hoe je zou proberen een pluk haar uit je gezicht te blazen.

Je zou het hier vast fijn vinden.

Ik hoor een plons en stop met dromen.

De hond is in de sloot gesprongen.

Ik haal mijn schouders op en glimlach.

'Dan gaan we zo maar achterom he' zeg ik tegen je.

De hond kijkt me aan en ik besef dat je voorlopig alleen nog in mijn hoofd zit.

Kiezen

2010-03-08T16:45:00.004+01:00

Ik zit in de trein naar huis. In mijn tas zitten twee boeken, Red ons Maria Montanelli van Herman Koch en een boek over lesgeven in creatief schrijven. Voorzichtig pak ik het boek over lesgeven in creatief schrijven en hou het even in mijn handen. Ik leg het op mijn schoot en staar naar de kaft. Mijn beeld vertroebelt, ik krijg een brok in mijn keel en voel tranen prikken. Snel stop ik het boek terug in mijn tas. Ik wil niet huilen in de trein.

In de supermarkt kom ik een meisje tegen dat bij mij op de basisschool zat. 'Hoe is het op je studie?' vraagt ze. 'Leuk' antwoord ik. Ik denk aan de boeken en voel hoe ik langzaam rood word. Ik slik. 'Wel ver reizen zeker?' zegt ze. 'Ja, ver reizen.' zeg ik.

Op de fiets terug naar huis voel ik hoe mijn wangen nat worden van warme tranen en koude regendruppels.

Rood

2010-01-30T19:50:00.003+01:00

Zijn kamertje is nog precies zoals toen.
Soms zet mama de deur open.
Dan moet ik er naar kijken als ik langs loop.
Ik ga er nooit naar binnen.
Op zijn bureau tegen de rode muur liggen mijn stiften.
Die had ie geleend.
Raar trouwens, die rode muur.
Zijn lievelingskleur was blauw.
Van de lucht, het blauw van de lucht.
Ik denk dat mama rood stoerder vond.

(Foto: Marieke Odekerken www.mariekeodekerken.nl)

Maandag ochtend

2010-01-18T21:23:00.002+01:00

Julia:
Nee, niet voor Joris.
Alleen voor Lize.
Een met kaas en een met jam.
Koek erbij.
Beker drinken.
En naar school.
Niet voor Joris.
Niet doen.
Ik hoef er maar één te maken.
Eentje, voor Lize.
Geen boterhammen voor Joris meer.
Geen vruchtenhagel.
Lize lust geen vruchtenhagel.
Ik moet het niet meer kopen.

(Foto: Marieke Odekerken www.mariekeodekerken.nl )

Bodybalance

2010-01-12T23:24:00.002+01:00

Als of het oprekken van je spieren minder pijnlijk is als je het op muziek doet...

Jens en zijn moeder

2009-12-28T18:41:00.003+01:00

Mam?
Nog een hapje?
Nee?
Hier komt een vliegtuig...
Ook niet?
Dat werkte bij mij vroeger wel toch?
Ja...
Vind je het niet lekker?
Laat eens proeven.
Gatver
Dat zou ik ook niet eten hoor mam.
Ik zal de volgende keer wel aan Lotte vragen of ze wat eten voor je mee geeft.
Zal ik een boterham voor je maken?
Wit?
Met pindakaas?
Ik zal hem in stukjes snijden.
Het is wel rustig hier.
Je kan mooi naar buiten kijken.
De mevrouw van de kamer hiernaast is overleden.
Dus je krijgt binnenkort nieuwe buren.
Ik heb de foto's.
Van de dierentuin.
Ik zal ze laten afdrukken.
Dan hangen we ze hier aan de muur.
Kan je toch de dierentuin in.
En hoeven we niet die drukte in.
Nog een hapje?
Een vliegtuig dan?
Een olifant?
Stamp stamp stamp, doe maar open.
Lekker hé, pindakaas.

Vlinders

2009-12-23T22:44:00.001+01:00

Ik sla mijn armen om je heen
Kusje in je nek
Je brengt vlinders in mijn buik
Ik laat ze vrij en zie
Hoe mooi het is

Joris

2009-12-18T21:07:00.005+01:00

'Weetje mam, als ik zo lang slaap dan kan ik vliegen'

Ik keek naar hem. Zijn huid was bijna net zo wit als de lakens van zijn bed.

Zijn muur hing vol met vrolijk gekleurde kaarten.

Ze zijn altijd kaarten blijven sturen, ook tijdens de grote vakantie.

Zelfs toen zij al over gingen naar groep zes en hij hier bleef.

Ze waren er ook allemaal.

Ze hebben allemaal een witte veer neergelegd.

Met een briefje.

Omdat hij zo graag wilde vliegen.

Lize hield mijn hand vast toen ze alle slangetjes los maakte.

'Fijn he mam, dat Joris nu los is, nu kan hij echt vliegen.'

(Foto: Marieke Odekerken www.mariekeodekerken.nl )

Voor in het donker als het nacht is

2009-12-09T23:02:00.003+01:00

Ssst. Doe maar stil.
Doe maar zachtjes
Luister naar de geluiden van buiten.
Het tikken van de klok.
Als je heel stil bent kun je zelfs het lontje van de kaars horen branden.
Hoor je?
Alleen de wereld en wij tweetjes.
Hoor je dat?
De buurvrouw met haar rode hakken over haar houten vloer.
Waarschijnlijk is ze uit geweest.
Het theater of de film.
Uit eten misschien.
Je bent lief.
De wereld zal lief voor je zijn.
Hoor maar.
Al die geluiden.
Muziek van buiten.
Van de wereld.
Voor ons tweetjes.

Lotte

2009-11-09T19:48:00.003+01:00

Ik heb het lijk gekust
Ik heb haar wang gestreeld
Ik heb haar witte jurk gestreken
Ik heb haar blonde haren samen gevlochten
Ik heb haar koffie en haar cake besteld
Ik heb haar nog ik hou van je gezegd
Ik heb haar ogen gesloten terwijl de glans verloren was

Ik heb hartstochtelijk gehuild
Gedag gezegd en
Nooit afscheid genomen

2009-10-28T19:24:00.002+01:00

Een vrouw, Elise, zit op een bankje in een park. Ze is zwanger. Met de rug van haar ene hand veegt ze een traan weg. Haar andere hand ligt op haar buik.
Elise:
Sorry hoor, ik zou gewoon blij moeten zijn.
En ik vind het ook wel leuk.
En ik houd natuurlijk niet meer of minder van je.
Geloof ik…

Ik houd nog net zo veel van je en ben nog net zo benieuwd naar je.
Ik blijf je moeder en ik zal echt van je houden.
Ik ben alleen zo bang dat ik het niet kan.

Vijfenvijftig procent van alle kinderen zoals jij wordt geboren met een hartafwijking.
Soms zul je niet zelf kunnen praten en nooit zelf naar de wc kunnen.
Soms word je geestelijk maar een jaar of zes…
Dan moet ik altijd voor je blijven zorgen.
Met liefde hoor.
Echt.

Soms valt het ook wel mee.
Zijn ze wel goed.
Kunnen ze zelfs naar een gewone school.
Misschien zelfs het vmbo!

(ze huilt weer)

Ik zal wel van je houden.
En ik zal wel voor je zorgen.
Ik hoop alleen zo dat ik het kan.

(foto: Marieke Odekerken, www.mariekeodekerken.nl)

Dromen

2009-10-28T19:22:00.001+01:00

Met je ogen dicht kijken naar fijne of minder fijne dingen.
Ze ruiken naar zweet of shampoo.

Recept voor gevangenis cake

2009-10-05T20:55:00.001+02:00

Benodigdheden:
- Mixer
- Oven
- Eieren
- Boter
- Suiker
- Cake mix
- Nagelvijl

Voor het avondeten

2009-10-05T20:51:00.002+02:00

Snijd de biefstuk dwars op de draad in plakjes.
Meng in een kom de ketchup met knoflook.
Doe er kerriepoeder en olie bij.
Schep de biefstuk er door heen en marineer.

Was de pompoen en snijd hem in parten.
Verwijder de pitten en de draden.
Verhit de rest van de olijfolie.
Frituur de parten pompoen gaar en lichtbruin.

Met wat sla erbij is het best lekker.
En zult u vast heel heerlijk gaan genieten.
Maar daarom is dit niet opgeschreven.

Dan kunt u beter een recept gaan lezen.
Want ik heb hier heel wat weggelaten.
Om de lettergrepen te beperken.

Wedstrijd

2009-09-24T21:48:00.002+02:00

Een wielrennende fietser
probeert mijn trein in te halen.

Tevergeefs

Monoloog naar interview

2009-09-17T22:05:00.003+02:00

Het leven is net als voetbal. Dat klinkt misschien wat raar uit mijn mond. Men verwacht van een vrouw niet dat ze het leven met voetbal vergelijkt. Zeker niet van een vrouw zoals ik. Toch is het zo, het leven is net als voetbal. Momenten van grote glorie, momenten van slecht spel. Ik ken ze allebei, momenten van grote glorie. Groot glorieus geluk. Musiceren met vrienden, een strijkkwartet. Rust vinden achter mijn vleugel. Of schrijven, schrijven en dan merken dat het lukt, dat het aanslaat, dat het werkt. Ik heb nooit schrijfster willen worden, dat is zo gegroeid. Tegenwoordig ben ik niet meer zenuwachtig voor een avond voorlezen, dat is ook zo gegroeid. Net als voetbal, flink oefenen. Hoe harder je traint, hoe meer je oefent, hoe vaker de momenten van grote glorie.
Ik ken ze allebei, ook de momenten van slecht spel. De momenten dat het allemaal alleen maar slecht spel is. Overtredingen van regels, te hard, te extreem, te heftig, te gevaarlijk. Slecht spel, soms is het slechts slecht spel.
Maar goed, daar kun je dan natuurlijk wel weer over schrijven. En dan komen er toch nog momenten van grote glorie.
Als je er over kunt schrijven natuurlijk.
Als het slechte spel geen te slecht spel is.
Dan zou het grote glorie kunnen worden.

Donderdag middag

2009-09-17T21:59:00.003+02:00

Ik zit op een koude traptrede van een trap voor een standbeeld in het centrum van Utrecht. Ik heb een zakje paprika chips in mijn hand en staar voor mij uit. Op eens hoor ik iemand zingen. Een la-la-la, meer niet. Ik kijk in de richting van het geluid, naar links, en zie een kind in een fietszitje achter op de fiets van een vrouw. Ze zit met een glimlach van oor tot oor hard la-la-la te zingen. De vrouw nadert een fietsenrek aan de linkerkant van het pleintje waar het standbeeld op staat en remt af. Ze stapt van haar fiets af en buigt zich naar het meisje. Het meisje blijft la-la-la zingen terwijl de vrouw haar onder haar armen pakt en uit het fietszitje tilt. De vrouw zet het meisje op straat en zet haar fiets in de standaard terwijl het meisje nog lachend la-la-la blijft zingen en mijn kant op komt lopen. Ik ruik mijn paprika chips, kijk naar het zakje in mijn hand en zie mijn inmiddels oranje vingertoppen. Ik kijk weer naar het zingende meisje en zie dat haar shirtje dezelfde kleur oranje heeft. Ik glimlach en sta op om verder de stad in te lopen.

Monoloog voor de koningin

2009-09-17T09:36:00.004+02:00

Mijn bril... Het moet dit jaar met bril.
Amalia, heb jij oma's bril gezien? Zonder bril kunnen wij het niet meer, lezen wij straks een hele verkeerde zin.
Soms zou het wel fijn zijn als het niet meer hoefde. Onthoud dat Amalia, koningin zijn is niet alles. Maar het is ook wel leuk hoor, het is echt wel leuk. Ik vind het nog wel leuk. Echt.
De mensen vragen waarom ik het niet gewoon overgeef. Ze zeggen dat jouw vader de enige Nederlander is die pas op pensioen gerechtigde leeftijd aan het werk gaat. Alsof ik, wij, het hem niet gunnen. Het zou wel fijn zijn hoor, de kans op een aanslag wordt dan een stuk kleiner. Je hoeft niet meer achter dingen te staan waar je niet achter staat...
Maar ze maken ook geen Koefnoen meer over je. Kleine meisjes zoals jij willen niet langer meer op mij lijken want ze kennen mij niet meer...

Mijn bril... Nee, Onze bril, waar is onze bril...

Druppels vol niks

2009-06-15T15:58:00.010+02:00

Ik kijk naar mijn dakraam en zie dat het droog is.
Alle druppels van even terug zijn weg.

Mijn moeder zou het zonde vinden als ze wist dat ik nu binnen zat.
Mijn vader zou zeggen dat de hond er nog uit moet.
Mijn zusje zou waarschijnlijk niks zeggen, afhankelijk van haar bui.

Ik zou zeggen dat ik het niet wist.
Ik weet het ook niet.
Misschien heb ik al genoeg genikst en is deze dag de laatste.

Naar buiten moet ik.
Lopen met de hond.
Hopen dat mijn hoofd leeg kan.
Leeg.
Helemaal niks.
Of in elk geval niet dat wat er nu in zit.

Ik kijk naar mijn dakraam en zie nieuwe druppels.
Het geeft niet.
Dan maar nat en leeg.

(foto: Marieke Odekerken, www.mariekeodekerken.nl )

Ietsje meer

2009-06-10T20:28:00.002+02:00

Mag het ietsje meer zijn?
Dat vroeg hij, hij vroeg gewoon, doodleuk, of het ietsje meer mocht zijn.
Nee! Natuurlijk mag het niet ietsje meer zijn.
Ik heb zo'n gruwelijke hekel aan díe vraag.
Daar is het allemaal mee begonnen, toen ze dat vroegen. Maar toen schamper, sarcastisch, pijnlijk...
Ik besloot dat het nooit meer ietsje meer werd, dat het ietsje minder moest. Of ietsje, gewoon heel veel minder. Zo kan het niet langer, ik ben lelijk, lelijk en veel te dik. Ik stop er mee, ik doe het niet meer. Nooit meer ietsje meer.
Nou, dat hou je dan zo'n drie jaar vol, dan komt het ziekenhuis en dan de therapie. En dan, als je denkt dat je er weer bovenop bent, is ie daar, die vraag.
Mag het ietsje meer zijn?
Nee! Verdomme, nee!
Ik keek de man aan, kwaad, boos, verdrietig, kapot en opeens heel erg moe.
Ik liet mijn schouders zakken, draaide me om en ben de winkel uitgelopen zonder iets te zeggen.
Ik wil nooit, nooit meer ietsje meer zijn.

Monoloog

2009-04-27T13:14:00.005+02:00

Liefste,

Ik zou je bij me willen houden

Mijn armen om jou heen

Ik zou je vast willen houden

Je tegen me aandrukken en nooit weer los

Ik zou je willen beschermen

Tegen de wereld

Tegen de rest

Tegen alles maar vooral tegen jezelf

Ik zou je vermoeidheid weg willen knuffelen

Zachtjes door je haren willen strijken

Je weer laten zien hoe mooi je bent

En je dan gelukkig maken

Ik zou willen dat ik kon maken

Wat je zelf kapot gemaakt hebt.

Vlieger

2009-04-24T11:36:00.004+02:00

Ik wil leven

Leven als een vlieger

Met mijn strikjes in de wind

Leven als een vlieger

Met het geluk van een klein kind

Rijzend naar de zon

Genietend van wat ik zie

Af en toe een luchtballon

En een wolkje of drie

Ik wil leven als een vlieger

Zwevend op de mooie lucht

Leven als een vlieger

Die voor elke storm vlucht

Vrolijk en licht zo wil ik leven

Genietend van de zon

Leven als een vlieger

Ik zou willen dat het kon

Over Liefde

2009-04-23T21:06:00.001+02:00

Over toen jij hier was
Zachtjes
Met je vingers
Krullen draaien in mijn haar

Over toen je bij me was
Ik zachtjes
Met mijn hoofd
Slapend op jouw buik

Over dat ik je mis
Alleen
Zonder jou
Zonder krullen in mijn haar

Over dat mijn kussen
Alleen in de nacht
Minder fijn is
Dan slapen op jouw buik

Over dat ik dat wat ik altijd al
Echt zeggen wil
Via een gedicht doe

Ik hou van je

Lucas

2009-04-23T20:52:00.003+02:00

Een monoloog van en over Lucas.

Lucas is 12, houd van buitenspelen, spinnen, kevertjes en lego. Hij houd er niet van om naar school te gaan en hij vind ruzie vreselijk.

Lucas zit onder de tafel met zijn lego en poes Siep. Mama zit aan de tafel. Lucas bouwt een kasteel.

Mooi he Siep? Kijk, hier mogen de kevers wonen en daar de spin. En daar, in die grote kamer, daar woon ik. Jij mag er ook bij hoor! En mama en papa, maar niet die van school. Die mogen niet. Die doen alleen maar stom. Die zeggen dat lego stom is en dat je niet met pissebedden kunt praten. Maar dat kan wel hoor Siep! Echt! Ze zeggen ook dat ik raar ben, dat ik ziek ben omdat ik autisme ben. Weetje, ik had Tim die naast me zit verteld van mijn geheim. Van juf. Ik had tegen Tim gezegd dat hij dat niet tegen iemand mocht zeggen. Tim heeft het toch gedaan. Hij heeft dat tegen iedereen gezegd. En toen, toen zeiden ze dat juf toch niet verliefd op mij werd omdat ik autisme ben. En toen werd ik boos en toen heb ik Tim geschopt. Toen moest ik naar juf. Maar ik kon niks zeggen want het is geheim.

Niet tegen mama zeggen hoor Siep. Dan wordt ze verdrietig. Mama zegt dat het niet erg is dat ik autisme ben. Mama zegt dat iedereen anders is en dat dat niet geeft. Dat zegt juf ook. Juf is lief. Juf mag ook in het kasteel wonen.

Een beetje van de wereld

2009-04-23T20:44:00.001+02:00

"Wat ik schreeuw lijkt niet slecht, maar wat ik schrijf ben ik echt."

Deze zin komt uit het lied "Schoolplein" van Acda en de Munnik. Zelden heb ik een tekst gevonden die zo op mij van toepassing was als deze. De zin die volgt gaat; "En zo kan ik een beetje van de wereld aan." Dat is precies wat ik doe. Een beetje van de wereld aan kunnen via mijn teksten. Mezelf uiten, de wereld beter proberen te begrijpen, humor of verdriet te delen, het kan allemaal via tekst. Ik schrijf van alles, dialogen, monologen, korte verhaaltjes, column dingentjes, gedichten en dat wat ik verder nog kwijt wil. Een beetje van mijn wereld dus. En vanaf nu dan ook hier. Welkom op een beetje van mijn wereld!