Ongrijpbaar

Er zijn dingen die je niet vast kunt houden. Water. Water kun je niet vasthouden. Zand ook niet. Lucht niet. Sommige dingen kan je niet vangen. Het zal altijd tussen je vingers doorglippen. Licht. Licht kun je niet vangen. Je kan niet het donker oproepen door het licht te grijpen met je blote handen. Er zijn abstracte dingen. Dingen die je niet kunt zien en niet kunt vangen. Liefde. Geluk. Verdriet. Geur. Warmte. Je kan wel willen vangen maar je hebt geen idee waar je moet grijpen. Je graait wat in het niets en blijft met lege handen achter.

Ik lees de dingen die je schrijft. Ik hoor de dingen die je zegt. Ik weet de dingen die je ziet. Ik voel dat wat je voelt. Ik denk dat mijn gedachten soms de jouwe zijn.
Ik ken je als mijn fijnste spijkerbroek. Als de eerste strofe van het mooiste gedicht dat ik las. Als het recept voor dat wat ik het liefste eet. Ik ken je als het lichtknopje dat ik in het donker zonder tasten weet te vinden.

Als ik je vraag hoe ik je kan helpen weet ik dat je me vraagt het niet te doen. Als ik je vraag wat je wilt eten weet ik dat je zegt dat je niets hoeft. Als ik je vraag of het goed gaat weet ik dat je ja zult zeggen. Hooguit jawel en nooit nee.

Er zijn mensen die je niet vast kunt houden. Jij. Ik.
We kunnen elkaar wel willen vasthouden, maar we weten niet waar we beginnen met bestaan.