Nachtje stad

Ik word wakker in een bed dat niet van mij is.
Zachtjes sta ik op.
Langs mijn blote enkels kroelt een kat die ik niet ken.
Ik aai over zijn kop maar zeg niks.
Op mijn tenen loop ik naar de douche.
Mijn haren doe ik voor het eerst sinds tijden weer in een knot.
Voorzichtig draai ik de kraan open.
Na afloop droog ik mij af met een handdoek die voor mij is klaargelegd.
Ik kijk in de spiegel en glimlach.
Een knot staat eigenlijk best goed.
Langzaam loop ik terug naar de kamer met het bed.
De kat is op het kussen gaan liggen.
Ik pak mijn spullen en ga naar beneden.
Op tafel leg ik een briefje.
'Bedankt voor vannacht, tot snel.'

(Foto: Marieke Odekerken www.mariekeodekerken.nl )

Wolk

Er zijn momenten waarop ik wens dat er geen hemel is.
Momenten waarop ik hoop dat je even niet ziet wat er hier gebeurt.
Hoe moet je kijken, zien hoe ik val, als je niet kan troosten met een kus en een ijsje?
Hoe moet je zeggen dat ik een foute beslissing neem, als ik je niet kan horen?
Hoe geef je me een duwtje in de rug, zoals je deed toen je me leerde schommelen, als ik je hand niet kan voelen?
En wat moet je denken als je ziet hoe ik, met uitgelopen mascara en een rood hoofd van het fietsen door de regen, mezelf belachelijk maak op een belangrijke afspraak?
En wat moet je er van vinden, als ik mijn mond hou terwijl ik eigenlijk zou moeten protesteren?
Zou je me nog herkennen als je nu mijn kamer in zou stappen?
Het meisje dat je leerde schommelen is er niet meer.
Van alle knuffels is alleen Beer gebleven.
De laatste keer dat ik schilderde is maanden geleden.
Toch hoop ik dat je kijkt.
Dat je het ziet.
Als ik een nieuwe studie begin.
Naar Bolivia ga.
Vrienden maak.
Schrijf.
Lees.
Ik hoop dat je goed uitzicht hebt.
Ik wens alleen dat er af en toe een wolk voor de jouwe zit.