Ik zit in de trein naar huis. In mijn tas zitten twee boeken, Red ons Maria Montanelli van Herman Koch en een boek over lesgeven in creatief schrijven. Voorzichtig pak ik het boek over lesgeven in creatief schrijven en hou het even in mijn handen. Ik leg het op mijn schoot en staar naar de kaft. Mijn beeld vertroebelt, ik krijg een brok in mijn keel en voel tranen prikken. Snel stop ik het boek terug in mijn tas. Ik wil niet huilen in de trein.
In de supermarkt kom ik een meisje tegen dat bij mij op de basisschool zat. 'Hoe is het op je studie?' vraagt ze. 'Leuk' antwoord ik. Ik denk aan de boeken en voel hoe ik langzaam rood word. Ik slik. 'Wel ver reizen zeker?' zegt ze. 'Ja, ver reizen.' zeg ik.
Op de fiets terug naar huis voel ik hoe mijn wangen nat worden van warme tranen en koude regendruppels.
Kom op or lieke! Volhouden en doorgaan! Je kunt t!
BeantwoordenVerwijderenJe bent gemaakt voor deze opleiding.
Wat je ook doet, elke opleiding of studie zal zijn keerpunten kennen, altijd is het zo nu en dan te zwaar voor je, wil je stoppen en lukt t niet meer...
Opstaan en doorgaan!
Tieten naar voren en kont naar achter! ;-)
Je schrijft mooi.
BeantwoordenVerwijderenTranen van verdriet of van spijt, verwerking van spanning van afgelopen tijd.
BeantwoordenVerwijderenDep je tranen en kijk vooruit, doe in het zakje nog een duit.
Kijk naar voren met hoop en gevoel want daar ligt voor jou je uiteindeijke doel.
Succes meid.