Een vrouw, Elise, zit op een bankje in een park. Ze is zwanger. Met de rug van haar ene hand veegt ze een traan weg. Haar andere hand ligt op haar buik.
Elise:
Sorry hoor, ik zou gewoon blij moeten zijn.
En ik vind het ook wel leuk.
En ik houd natuurlijk niet meer of minder van je.
Geloof ik…

Ik houd nog net zo veel van je en ben nog net zo benieuwd naar je.
Ik blijf je moeder en ik zal echt van je houden.
Ik ben alleen zo bang dat ik het niet kan.

Vijfenvijftig procent van alle kinderen zoals jij wordt geboren met een hartafwijking.
Soms zul je niet zelf kunnen praten en nooit zelf naar de wc kunnen.
Soms word je geestelijk maar een jaar of zes…
Dan moet ik altijd voor je blijven zorgen.
Met liefde hoor.
Echt.

Soms valt het ook wel mee.
Zijn ze wel goed.
Kunnen ze zelfs naar een gewone school.
Misschien zelfs het vmbo!

(ze huilt weer)

Ik zal wel van je houden.
En ik zal wel voor je zorgen.
Ik hoop alleen zo dat ik het kan.

(foto: Marieke Odekerken, www.mariekeodekerken.nl)